എന്‍ ജീവിത യാത്രയില്‍..

ചില്ലിട്ടടച്ച നിന്‍ മനസ്സിന്‍
ജാലകപാളികള്‍ തുറക്കാമോ
എകാന്തമാം മനസ്സില്‍
മൗനത്തില്‍ സമ്മതം മൂളിടാമോ
ചോര പൊടിയും കയ്യാലെ
തിലകക്കുറി ഒന്ന് ചാര്‍ത്തിടാം
പ്രണയത്തില്‍ കുതിര്‍ന്ന തൂവാല
നിനക്കായ് ഞാന്‍ നല്‍കിടാം
മകരമഞ്ഞില്‍ കുളിക്കും രാവുകള്‍
നിനക്കായ്‌ ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കാം
നിഴലായി നീ വന്നിടുമോ
എന്‍ ജീവിത യാത്രയില്‍..

സുഖം

സുഖം 
മഴത്തുള്ളികള്‍  ഉറ്റി ഉറ്റി വീഴും താളം... 

മനസ്സിനൊരു സുഖം. 

പക്ഷി തന്‍ കിളിനാദം കേള്‍ക്കാന്‍.... 

കാതിനൊരു സുഖം. 

കുളക്കടവില്‍  നോക്കിയിരിക്കെ .. 

തുള്ളി കളിക്കും ചെറുമീനുകള്‍ 

കാണാന്‍ കണ്ണിനൊരു സുഖം. 

വിട പറയും പകലിനെ നോക്കിയിരിക്കെ... 

ഇളം കാറ്റിന്‍ മൂളി പാട്ടു 

കേള്‍ക്കാന്‍ കാതിനൊരു സുഖം.

സ്നേഹത്തിന്‍ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍...

കാതിനൊരു സുഖം.

പ്രണയം

കാത്തിരിപ്പു നിന്നെ ഞാന്‍ 
ഉമ്മരകോലായിലെ ചാരുകസേരയില്‍ 
പുതു മഴയ്ക്ക് പൊങ്ങിയ 
പുതു നാമ്പുപോലെ 
എന്‍റെ മനസ്സില്‍ തോന്നിയ 

സ്നേഹത്തെ ആരും കാണാതെ
കുറിഞ്ഞു മലയിലെ പച്ച പുതപ്പു
വിരിച്ച താഴ്വരയില്‍
ഒരു നനുത്ത സ്പര്‍ശം പോലെ
അതു പ്രണയമാക്കി നീ ....
എനിക്കായ് നീ നല്‍കിയ
പ്രണയ പുസ്തകത്തിലെ താളുകള്‍
മിഴിയൊന്നും ചിമ്മാതെ
മറ്റാര്‍ക്കും നല്‍കാതെ
ഹൃദയത്തില്‍ ചേര്‍ത്തു വെച്ചു ഞാന്‍
ഓര്‍ക്കാതിരിക്കാനാകിലെനിക്കിനി
നിന്‍ പ്രണയത്തിന്‍ മധുര നൊമ്പരം

തെരുവിന്റെ സന്തതി

തെരുവിന്റെ സന്തതി

ഇവന്‍ തെരുവിന്‍റെ സന്തതി 
ഒരു ചാണ്‍ വയറിനു വേണ്ടി
തെരുവുനായ്ക്കളോട് കടിപിടി കൂടുന്ന ബാല്യം.. 
അമ്മതന്‍ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ 
ആരോ നട്ട ബീജത്തിന്‍ 

ബാക്കി പാത്രം....
ഇവനു സ്വപ്നങ്ങളില്ല മോഹങ്ങളില്ല
അമ്മതന്‍ താരാട്ടുപാട്ടില്ല കൊഞ്ചലില്ല
തന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഭണ്ഡാരം ഇവിടെ ഇറക്കി വെച്ച്
അഗാധമായ ആഴിതന്‍ മടിത്തട്ടില്‍
അഭയം പ്രാപിചൊരമ്മ
ഇന്നിവനു ഓര്‍മ്മ മാത്രം...
സ്നേഹം അന്യമായി പോയ
ലോകത്തിന്‍റെ വിളറിയ മുഖത്തേക്ക്
നോക്കി പകച്ചുനില്‍ക്കുന്ന ബാല്യം...
ഇരുട്ടിന്‍ മറ പിടിച്ചു
ചലിക്കുന്ന നിഴലുകള്‍ക്ക്
കാവല്‍ പട്ടിയായി മാറിയ ബാല്യം....
കൂരിരിട്ടിലും വെട്ടിതിളങ്ങുന്ന വടിവാളുമായി
ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്ന കോമരം പോല്‍
അട്ടഹസിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍...
തുണ്ടം തുണ്ടമാക്കിയ മാംസകഷ്ണങ്ങള്‍
കണ്ടു മടുത്ത ബാല്യം....
പാതികത്തിയെരിഞ്ഞ സിഗരറ്റു കുറ്റികളും
ബാക്കി വന്ന കുപ്പികളിലെ സിരകളില്‍ ലഹരി
പകര്‍ത്തുന്ന പാനിയവും
ഇന്നിവന്റെ കളിക്കോപ്പുകള്‍
കാമത്താലും ആര്‍ത്തിയാലും
ചുറ്റിവരിഞ്ഞ നാഗംപോല്‍ ഈ
ബാല്യവും നാശത്തിലേക്ക്...

പ്രവാസിയുടെ നാട്

പ്രവാസിയുടെ നാട്  

ഇതൊരു നാട് 
ഭുമിയുടെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ 
എണ്ണയാല്‍ സമ്പന്നമായ നാട് 
അഹങ്കാരത്തിനും അഹന്തതക്കും
കൊടി പിടിച്ച നാട് 

ചോര നീരാക്കി പണിയെടുക്കുന്ന
പ്രവാസിയുടെ കാശ് ഊറ്റി
കുടിക്കുന്ന നാട്
നിയമത്തിന്‍റെ നൂലാമാലയില്‍
മനുഷ്യ ജന്മങ്ങളെ
വട്ടം കറക്കുന്ന നാട്
നിദ്രയെ തുടച്ചു മാറ്റാന്‍
രക്ത ദാഹികളായ മുട്ടകള്‍
കൊടി കുത്തി വാഴുന്ന നാട്
വേദനിക്കുന്ന മനസ്സുകളിലേക്ക്
ചുടു ചൂട് കോരിയിടുന്ന
കത്തുന്ന വെയിലുള്ള നാട്
പൊടിയാലും പൊടി കാറ്റാലും
കീര്‍ത്തി നേടിയ നാട് ......
ഇതാണ് പ്രവാസിയുടെ നാട്

ശബ്ദം

ശബ്ദം
എന്റെ ശബ്ദത്തിനായ് കാതോര്‍ത്തിരിക്കുന്ന 
നിന്നോടു എന്തു ഞാന്‍ ചൊല്ലേണ്ടു 
പറമ്പിലെ തുമ്പിയോട്‌ കിന്നാരം ചൊല്ലി 
തത്തമ്മ പെണ്ണിനോട് കൊഞ്ചി കൊഞ്ചി 

ഈണത്തില്‍ പാട്ടുപാടി 

കഴിഞ്ഞ കാലം എനിക്ക്
ഓര്‍മ്മ മാത്രമായെന്നോ
എന്നിലെ ശബ്ദത്തെ തട്ടിതെറിപ്പിച്ച
വിധിയെ ഓര്‍ത്ത് കരഞ്ഞന്നോ

എന്ടാന്നു നിന്നോടു ഞാന്‍ ചൊല്ലേണ്ടു
എനിക്ക് പാടാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നേല്‍
നിന്‍റെ നാമത്തില്‍ ഞാന്‍ പാടുമായിരുന്നു
എനിക്ക് മിണ്ടാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നേല്‍
നിന്‍റെ കാതുകളില്‍ ഞാന്‍ കിന്നാരം
ചൊല്ലുമായിരുന്നു ...

സ്നേഹം

സ്നേഹം
സ്നേഹിക്കാന്‍ പ്രായമുണ്ടോ
മോഹിക്കാന്‍ കാലമുണ്ടോ 
അമ്മിഞ്ഞ പാലിന് കണക്കുണ്ടോ 
അമ്മതന്‍ സ്നേഹത്തിനു അളവുണ്ടോ 

ബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് അര്‍ത്ഥമുണ്ടോ
സ്നേഹത്തിനല്ലോ അര്‍ത്ഥം
ബന്ധങ്ങള്‍ ബന്ധനമാണോ
സ്നേഹമല്ലോ ബന്ധനം

സോദരനാവാന്‍ ഒരു വയറിന്‍ ബന്ധം വേണ്ടാ
സ്നേഹമല്ലോ സാഹോദര്യം
മെയ്യോടു മെയ്‌ ചേര്‍ന്ന് ഇരുന്നാലും
സ്നേഹമില്ല മനസ്സ് ശുന്യമല്ലേ

കരയുന്ന കണ്ണിന്‍ കണ്ണിരോപ്പാന്‍
സ്നേഹം നിറയും നോട്ടം മതി
കാലങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു പോയാലും
മനസ്സിലെ സ്നേഹം മറക്കുവാന്‍ പറ്റുമോ.

കണ്ണന്‍

കണ്ണന്‍
ഗോപികമാരുടെ തോഴനായ
ഗോപാലകനെ ശ്രീകൃഷ്ണ 
ഓം കാര നാദം മീട്ടിയെന്‍ 
ഹൃദയകവാടം തുറന്നിടുമോ

ആലിലയില്‍ കിടത്തിടാം
പാല്‍ വെണ്ണയുമേകാം
ഗോപികമാരെ കാവലൊരുക്കി
ഈണത്തില്‍ പാടിയുറക്കീടാം

വൃന്ധാ വനത്തിലെ രാധയാവാം
തിരുമുടിക്കുടുന്നയില്‍ മയില്‍പ്പീലി ചൂടിടാം
കണ്ണാ...നീ വന്നീടുമോ
ഓംകാര നാദം മീട്ടിടുമോ

ആഗ്രഹം

ആഗ്രഹം
ജീവിച്ചു കൊതി തീര്‍ന്നില്ല 
സ്നേഹിച്ചതെല്ലാം പിരിയുമ്പോള്‍ 
കാരുണ്യവാനാം നാഥാ തരുമോ 
കാലമതല്പം ഭൂമിയില്‍

പേറ്റുനോവിന്‍ കണക്കു തീര്‍ന്നില്ല
കൊഞ്ചും പൈതലിന്‍
സ്വരമൊന്നും കേട്ടില്ല
പുലരി കണ്ടു മടുത്തില്ല

നട്ടവ ഒന്നും മുളച്ചില്ല
പാതിമെയ്യാം തോഴിക്കായ്
കിളിക്കൂടൊന്നും കെട്ടീല്ല

എന്റെ അമ്മ

എന്റെ അമ്മ 
അമ്മിഞ്ഞ പാലിന്റെ കൂടെ 
സ്നേഹത്തിന്റെ മാധുര്യവും 
പകര്‍ന്നു തന്ന 
എന്റെ അമ്മ.
നെന്ജോട് ചേര്‍ത്ത് 

മാറിലെ ചൂട് ഏറ്റി
താരാട്ട് പാടി ഉറക്കിയ
എന്റെ അമ്മ.
കൈ പിടിച്ച് പിച്ച വെപ്പിച്ച്
ജീവിതത്തിലേക്ക് നടക്കാന്‍
പഠിപ്പിച്ച എന്റെ അമ്മ
സഞ്ചിയില്‍ പുസ്തകവും
ചോറ്റു പാത്രവും കുടയും
വെച്ച് കൈ പിടിച്ച്
പടി കടത്തി വിടുന്ന
എന്റെ അമ്മ.
കാലമാകുന്ന ചക്രം
എന്നിലെ സ്വപ്നങ്ങളെ
തട്ടി ഉണര്‍ത്തിയപ്പോള്‍
കാലിടറാതെ എന്നെ
മുന്നോട്ട് നയിച്ച സ്നേഹ സ്പര്‍ശം
എന്റെ അമ്മ.
ജീവിതമാവുന്ന ചുമട് നേരായ
മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ലക്ഷ്യതിലെത്തിച്ച
എന്റെ അമ്മ.
ഒരു നാള്‍ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ
ചുവന്നു തുടുത്ത മുഖത്തോടെ
വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ
എന്നെ യാത്രയാക്കിയ
എന്റെ അമ്മ.
അന്നെന്റെ അധരങ്ങള്‍
അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു പോയി
നീ എത്ര ഭാഗ്യവതി!
അമ്മേ നീയാണ് വിശ്വം
നീയാണ് സര്‍വ്വം

മഴ

മഴ 
സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ 
ആകാശ വിരിമാറിലൂടെ 
ഞാന്‍ ഒഴുകി നടന്നു 

പ്രകാശ മുത്തുകള്‍
വിതറിയ താരകങ്ങള്‍
പരിഹാസത്തോടെ
എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു
ചന്ദ്രമാമന്റെ തണുത്ത
സ്പര്‍ശം എന്നെ ഇക്കിളിപെടുത്തി
ഇത്തിരി ദൂരം നീങ്ങി ഞാന്‍
എനിക്കെന്റെ രൂപം നഷ്ടപ്പെടുന്നോ...
എന്റെ മൃദുമേനിയുടെ
നിറം മങ്ങുന്നോ...
ഭീകര ശബ്ദത്തോടെ എന്നെ
ആരോ അടിക്കുന്നു
കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന പ്രകാശകിരണങ്ങള്‍
എന്‍ മേനിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു
ഒന്നുമറിയാത്ത പൈതലെ പോലെ
ഞാന്‍ വാവിട്ടു കരഞ്ഞു
എന്റെ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍
താഴേക്ക് ഉറ്റി ഉറ്റി വീണു
ആ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍ നുണഞ്ഞു
ഭൂമിയെന്ന പുതപ്പു മാറ്റി
പുതുനാമ്പുകള്‍ തലപൊക്കി
പക്ഷികള്‍ ചിറക് വിടര്‍ത്തി
നൃത്തമാടി
എങ്ങും കള കള ശബ്ദങ്ങള്‍
ഭൂമിയെ വാരി പുണര്‍ന്നു
എന്റെ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍
ഒഴുകി ഒഴുകി നടന്നു....

വിരഹം

വിരഹം
പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ പാറിനടന്ന 
നിന്നിലെ വിടര്‍ന്ന കണ്ണിലെ 
കണ്ണുനീരിന്റെ നനവ്വ് 
ഞാന്‍ കാണാതെ പോയി 
ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തിലും 

കരയുന്ന മനസ്സിന്റെ വേദന
ഞാന്‍ കാണാതെ പോയി
പൊട്ടി ചിതറിയ
കുപ്പിവള തുണ്ടിലെ
ചോര പാടുകള്‍
ഞാന്‍ കാണാതെ പോയി
നിന്റെ മനസ്സില്‍ എനിക്കായ്
പണിത സ്നേഹ ഗോപുരം
ഞാന്‍ കാണാതെ പോയി.

നൊമ്പരം

തുറന്നിട്ട ജാലക പാളികകളിലൂടെ  
വിദൂരത്തിലെക്ക് കണ്ണുനട്ട് 
അവള്‍ നോക്കി നിന്നു
നഷ്ട സ്നേഹത്തിന്‍റെ
കണ്ണുനീര്‍ മുത്തുകള്‍ 

അവളുടെ കവിളിലുടെ
ഒലിച്ചിറങ്ങി .
അതില്‍ ഉപ്പിന്‍റെരസവും
വേദനയുടെ കയിപ്പു രസവും
അവളറിഞ്ഞില്ല
ഗ്രേതുക്കള്‍ മാറിയതോ
രാത്രിപകലായതോ
അവളഞ്ഞില്ല
ഒറ്റപെടലിന്റെ വേദനയോ
പരിഹാസത്തിന്റെ കുത്തുവാക്കുകളോ
അവളറിഞ്ഞില്ല
കാലം അവളുടെ മുടിയിഴകളില്‍
വെള്ളിന്നൂല്‍ കോര്‍ത്തു
കവിളില്‍ വരകള്‍ വീഴ്ത്തി
എന്തോ ഒന്നോര്ത്തപോലെ
ജാലകപാളികള്‍ അവള്‍ ചേര്‍ത്തടച്ചു
അവളുടെ മനസ്സിലപ്പോള്‍
പൊട്ടിചിരിയുടെ കുടുകുടാ ശബ്ദമോ?
കരിച്ചിലിന്റെ ഗദ്ഗദാ ശബ്ദമോ?

മോഹം

നീയൊരു വണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍
ഞാനൊരു പൂവായിരുന്നേനെ
നീയൊരു കാറ്റായിരുന്നെങ്കില്‍ 
ഞാനൊരു മരമായിരുന്നേനെ
നീയൊരു കടലായിരുന്നെങ്കില്‍ 

ഞാനൊരു കരയായിരുന്നേനെ
അത്രമേല്‍ മോഹിച്ചുപോയി
നിന്നിലലിയാന്‍ ..